EL ME LUNARIO
Come ‘n scrabocio sul muro che se vèrze come ‘n sipario segno col blù più scuro i giorni bèi del mé lunario.
De rosso ‘n çercolo tondo ghé méto al col d’ì giorni neri da désméntegàr fin in fondo e no avérghe più pensieri.
Ogni pagina l’è come ‘na foja da destacàr co ‘n’ po’ de pudòr ma la casca come ‘na oja
e la té lassa col baticor: ‘na lusinga ancora t’imbroja … ma l’è quasi sempre n’antro dolor.
|
|