(SETTEMBRE 2009)

DISÉA DA PICENÌN, A BONÓRA:

"MA CI ÈLO L’ALPIN CON CHÉL CAPÈL,

CO NA PÉNA CHE GHE SPUNTA FÓRA,

COI SCARPONI LUSTRI COME ‘N PENÈL?"

L’Ò STUDIÀ SUI LIBRI DE LA STORIA:

JULIA, CADORE, LA TRIDENTINA,

TUTE LE ALTRE PAR FAR MEMORIA…

SCARPA GROSSA, MA NA TESTA FINA.

EL SIGNOR EL G’À DITO QUANDO EL L’À FATO,

SBATÉNDOLO DE BRUTO SU LA MONTAGNA:

"RÀNGETE TI, CHE PAR TUTO TE SI ADÀTO"

E LU EL CAMÌNA ANCA QUANDO NO SE MÀGNA.

È PASSÀ GUERE E MORTI E TANTI ANI,

CO’ L’ESTRO CHE GHÉ DÀ ‘N PAR DE GÒTI

L’ALPIN TE ‘L CÀTI LÀ ‘NDO GH’È MALÀNI,

DESGRÀSSIE, ALUVIONI E TEREMÒTI.

ÈCO CHE FINALMENTE Ò CAPÌO

PARCHÉ L’ALPIN DA PAR TUTO EL SFILA

COI MULI, MA AI CANONI DE DRIO,

IN PÓCHI O IN TANTI O IN SÉNTOMILA:

GH’È ‘N COR CH’È RESTÀ ANCORA BUTÌN

MA GENEROSO E GRANDO DE SERVÈL:

‘NDO GH’È BISOGNO, GH’È SEMPRE ‘N’ALPIN.